چه خبر شد؟ چی شد یهو؟!؟اصلا نفهمیدم چی شد،یعنی انقدر سریع همه چی اتفاق افتاد که نفهمیدم چی شد....

قرار بود همه چی ساده باشه!یه سلام ساده،یه قرار ساده و یه دوستیه ساده...اما یهویی همه چی عوض شد...

دیگه نه سلامات برام ساده بود،نه قرارات و نه حتی دوستیت

همه چی تغیر کرد اونم یهویی

یهویی احساسم بت عوض شد،یهویی خواستمت،یهویی عاشقت شدم...یهویی خواستم مال خودم باشی...مال خود خودم

گفتی منو میفهمی...گفتی درکم میکنی،اما نه منو فهمیدی و نه درکم کردی

نه فهمیدی یهویی چی شدی برام ...نه درکم کردی که چی می کشم از این اتفاق یهویی.......

خواستم ازت دوری کنم،خواستم نبینمت تا شاید فراموشم شی،تا شاید همه ی این یهوییا برن پی کارشون

اما نشد...یعنی نتونستم

وقتی می بینمت،وقتی صداتو میشنوم  ارومم،احساسات کوچیکو ضعیفم اون موقع بهونه نمی گیرن،ساکتن

اما موقعی که نه پیشمی و نه صداتو میشنوم هیچی باهام نیست،ذهنم درگیره و مجبورم میکنه باهاش کلنجار برم

پس سخته،غیر قابله تحمله...قبول کن نمی شه دوریه ازت،درکم کن....

یادته؟!؟

یادته بهم میگفتی مثبت اندیش باش؟کجایی که بهت بگم همین مثبت اندیشی منو به این عشق یهویی سوق داد!!!

یادته بهم می گفتی بعضی مواقع به عشقم، به دوست داشتنم شک می کنی؟!؟  کجایی که ازت گله کنم و بهت بگم:تویی که همیشه همه چیو از چشام می خونی، تویی که منو خوب شناختی،تو چرا؟!

کاش توام یهویی به دوست داشتنم ایمان پیدا کنی...... کاش بفهمی....

بهت قول میدم همه ی سعیمو بکنم تا احساساتمو کنترل کنم...سخته میدونم اما سعیمو میکنم...تا دیگه این اتفاق یهویی بیشتر از این کش پیدا نکنه و موجب ناراحتی یا مزاحمت تو نشه

 دوستت دارم.....

یهویی خداحافظ....

خیلی راحت از پیشم رفتی،خیلی راحت خسته شدی و ازم رد شدی...اما اینو بدون هیچ کس به اندازه ی من دوست نداره...

می خوام ازت گلایه کنم ،گلایه کنم بخاطر قولی که دادیو پاش واینستادی،علاقه ای که ازش دم زدیو نداشتی...گلایه کنم بخاطر ویرون کردن دنیای خوشگلی که باهم ساختیم..بخاطر بدیی که به من،خودت و دنیامون کردی

اخه چرا؟!؟!

چرا گفتی می مونی اما نموندی؟چرا دلمو عاشق خودت کردی؟!عاشق نگات،صدات،بوسه هات واغوش گرمت بعد یهو همشونو ازم گرفتی...نگفتی دوری ازت،دوری از همه اینا برام چقدر سخته؟داغونم میکنه؟

حالا حق دارم ازت گله کنم؟حق دارم نفرینت کنم؟!؟     نفرین؟؟؟؟؟؟؟؟؟.........

نه نمی تونم اگه می تونستم،نفرینت می کردم بخاطر خراب کردن زندگیم،بخاطر شکستن قلبی که عاشقت بود اما......اما حتی الانم دوست دارم...انقدر دوست دارم که حتی فکر نفرین کردنت تنمو می لرزونه...

راستی یادته بهم گفتی:تا ابد با همیم؟    ابدت همین جا بود؟

بهم گفتی ازم ساده نمی گذری..یادته؟اما ساده تر از اونی چیزی که حتی فکرشو کنی ازم گذشتی..ساده ازم گذشتی ،ساده گذشتنم بهم یاد دادی.......

روز اخر بهم گفتی سرنوشت ما یکی نیست،گفتی:ما ماله هم نیستیم،گفتی هرکی راه خودش...

کجایی که ببینی همه راهای زندگیه من به تو ختم میشه..می فهمی؟

تو زود به اخر خط رسیدی،زود تو این جاده کم اوردی،زود تنهام گذاشتی..خیلی زود...

الان با کیی؟دستت تو دست کیه؟راه تو و اون یکیه؟سرنوشتاتون چی؟بهم میخوره؟ نمی دونم شاید اونم یه بازیچست ،شایدم..........

می ترسم انقدر ساده از ادما بگذری که روزی برسه و ساده از خودتم بگذری،خودتم نابود کنی!!!!یا شایدم عاشق کسی شی که همه نامردیایی که سر من یا بقیه دراوردیو سرت تلافی کنه

نه اشتباه نکن نفرین نی،ترسه..برات می ترسم،نگرانتم    مواظب خودت باش

از من که گذشتیو جز سوال و گلایه چیزی برام نذاشتی..عیب نداره ، به قول خودت ملالی نیست اما امیدوارم کاریو که با من کردیو کسی با تو نکنه که تحملش به خدا خیلی سخته

زندگی آتشگهی دیرینه پابرجاست.

گر بیفروزیش،رقص شعله ها در هر کران زیباست.

ورنه خاموش است و این خاموشی گناه ماست.