قرار بود همه چی ساده باشه!یه سلام ساده،یه قرار ساده و یه دوستیه ساده...اما یهویی همه چی عوض شد...

دیگه نه سلامات برام ساده بود،نه قرارات و نه حتی دوستیت

همه چی تغیر کرد اونم یهویی

یهویی احساسم بت عوض شد،یهویی خواستمت،یهویی عاشقت شدم...یهویی خواستم مال خودم باشی...مال خود خودم

گفتی منو میفهمی...گفتی درکم میکنی،اما نه منو فهمیدی و نه درکم کردی

نه فهمیدی یهویی چی شدی برام ...نه درکم کردی که چی می کشم از این اتفاق یهویی.......

خواستم ازت دوری کنم،خواستم نبینمت تا شاید فراموشم شی،تا شاید همه ی این یهوییا برن پی کارشون

اما نشد...یعنی نتونستم

وقتی می بینمت،وقتی صداتو میشنوم  ارومم،احساسات کوچیکو ضعیفم اون موقع بهونه نمی گیرن،ساکتن

اما موقعی که نه پیشمی و نه صداتو میشنوم هیچی باهام نیست،ذهنم درگیره و مجبورم میکنه باهاش کلنجار برم

پس سخته،غیر قابله تحمله...قبول کن نمی شه دوریه ازت،درکم کن....

یادته؟!؟

یادته بهم میگفتی مثبت اندیش باش؟کجایی که بهت بگم همین مثبت اندیشی منو به این عشق یهویی سوق داد!!!

یادته بهم می گفتی تنها دلخوشیت تو زندگیت منم!؟  کجایی که ازت گله کنم و بهت بگم:تویی که همیشه همه چیو از چشام می خونی، تویی که منو خوب شناختی،تو چرا؟!تو چرا نذاشتی زندگیمون پا بگیره؟

کاش توام یهویی به دوست داشتنم ایمان پیدا کنی...... کاش بفهمی....

بهت قول میدم همه ی سعیمو بکنم تا احساساتمو کنترل کنم...سخته میدونم اما سعیمو میکنم...تا دیگه این اتفاق یهویی بیشتر از این کش پیدا نکنه و موجب ناراحتی یا مزاحمت تو نشه

 دوستت دارم.....

یهویی خداحافظ....